Enrique Villasis
May handog na pag-asa ang awit na namamayagpag,
Ayon sa bokalista. Nadarama ng mga manonood
Ang humihinang ulan at mga bata silang nabiyayaan
Ng kalayaan nang nilisan nila ang mga sinilungan.
Pinalitan ng habagat ng himig mula sa gitara at hugong
Ng tambol ang kaninang binabasang kasiyahan.
Ang kaninang tikatik, ngayo’y titik na kumakawag
Sa parke at mga tili ng pagsamba mula sa manonood.
Elemento ng paglikha ang musika, ang unang linyang
Sumagi sa isip ng isang makata minsang pinaglimian
Ang sinusulat na tula. Jazz ang nagroromansa sa kanyang
Pananaludtod. Kung minsan blues ang kanyang kaulayaw.
Isinasalin niya sa mga saknong ang pakikipagtalik
Kina Beethoven, Mozart, Ellington, at Fitzgerald.
Maaring subyang sa kanya ang musika ng bandang
Halos mga ibong nag-antay sa pagtila ng ulan.
Ngunit walang sugat sa talampakang inakay ng mongoloid
Ang paralitiko patungo sa damuhan ng parke. Sa koro,
Inilabas ng bokalista ang saloobin ng awit – Tuloy, tuloy
Ang ikot ng mundo, di ito hihinto para lang sa’yo -
At walang pakialam na isinayaw ng mongoloid
Ang kasama. Nakatuping daliring inilagay
Ng paralitiko ang kanyang kamay sa bukas kamay
Na kasayaw. Nilula nila ang isa’t-isa sa daluyong
Ng awit. Mga mukha nila’y binasa ng kasiyahan at lumulundag
Ang kanilang damdamin kasabay ng pagtatalon ng bokalista.
Matapos isulat ang tula, aayain ng apo ang makata
Na sumayaw sa saliw ng disco. Iling ang isasagot ng matanda.
Nanakit ang aking buto isasagot niya. Bubuksan ng bata
Ang stereo at sasayaw sa harap ng lolo. Iaabot niya ang kamay
Na tatanggapin naman ng makata. Magbabalik sa kanya
Ang unang linya ng katatapos na tula habang hawak-hawak
Ng kanyang apo ang matanda niyang beywang at pakakawalan
Niya ang damdaming tila ibong nag-aantay sa pagtila ng ulan.
Ang Pasada ng Banda
Enrique Villasis
Matapos ang muling pagpito ng pinuno, pumaimbabaw
Ang palahaw ng musika mula sa torotot at tambol.
Nasa harapan sila ng sementeryo nang nagsaliwa
Ang hampas ng mga mananambol at napiyok
Ang pag-ihip ng manonorotot. Nilibot nila ang bayan,
At nilimot ng mga taumbayan ang kanilang hatid.
Walang humahabol na mga bata at tanging kahol
Ng mga aso ang nakikisabay sa kanilang martsa.
Dinungaw sila ng mga babae at napaantada sa hila-
Hila ng kanilang pila. Walang piyesta kaysaya ng musika,
Ang sumagi sa isip ng mga nakadungaw. Naghagis
Ng barya ang nagtitinda ng isda. Pampaligaw sa malas
Habang banda’y rumarampa. Hindi nakisabay ng busina
Ang nakasalubong na dyip. Usad uod nang matanaw nito
Sa malayo ang mga nakaputing musiko at nang makalagpas,
Kidlat itong kumaripas at walang lingong lumayo.
Sa pagpasok ng kabaong at nakikiramay sa loob ng kapilya
Pinasadahan na ng banda ang paghahanda sa paglalakbay
Ng yumao. Bumakat ang pawis sa kani-kanilang uniporme,
Mapa ng kanilang paglibot at tanda ng kanilang pag-aantay
Sa darating na piyesta. Sa ngayon, wala silang maiuuwing
Pagkain at sariling tiyan lang ang kaya nilang busugin.
Isang Tulang Naisulat Matapos Tanungin Ang Sarili Kung Ano Ba Ang Emo
Enrique Villasis
Tayong anak ng lumbay lamang
Ang ganap na nakakilala
Ng ganyang melodiya at lirik
Mike Bigornia, Only The Lonely
Isipin mo ako, malayo, sapat na sukat ang hindi ako
Ganap na madampian ng kasiyahan ng kabilang mesa.
Sa bawat pagtungga ng serbesa namumukadkad
Ang subyang na hatid ng musikang bumubukal
Sa enteblado. Sa madilim na sulok ng aking pag-iisa
Kasinlamig ko ang mga yelong natutunaw.
Isipin mo ako habang patuloy na hinihele ng awit
Ang mga naimpok kong lumbay. Isipin mo ang sinisipon
Na hapon, ang namimilog na patak ng ulan
Sa bintana ng bus na maghahatid sa akin pauwi.
Ritmo ng sawing pangarap ang tikatik na kumakatok
Rito. Isipin mong ninais kong ilabas ang kamay,
At kahit butil ng luha ng gabi’y meron akong maiuwi.
Isipin mong ninais kong mangarap, ngunit sadyang
Lipad banog itong hindi ko maabot.
Isipin mo ako sa bawat pagtatapos ng awit, nasa
Rurok ng paglilimi sa dalamhati. Sa loob ng silid,
Isasataludtod ang mga hindi maisaimaheng damdamin.
Isipin mo ako tulad ng pag-isip mo sa ninakawan
Ng bait, mga makatang nagsusulat ng saknong
Sa pulso. Isipin mo ang paruparong aklat na nadapo
Sa tila bagong pitas na rosas na sahig. Isipin mo ako,
Tulad ng isang sawing inuulit-ulit ang lumbay ng awit.