Enrique Villasis
Pagmasdan ang manikin na nakaupo sa harap
Ng mesa: nakatitig sa mga kalat—tanda ng pagdaan
Ng alimpuyo ng damdamin. Tumaob na bahay
Ang mga pinggan at nagkalat na katawan
Ang mga mumo. Tumatagaktak ang butil
Ng tubig mula sa mantel. Sa magkasalikop
Na palad ng musmos sa sala nakatago
Ang kanilang kaligtasan. Inaantay ko ang dilim
Sa loob-loob ng bata. Sa labas, nagsisimula
Nang mag-unahan ang tunog-latang takbo
Ng mga traysikel at ang tangi nilang iwa’y
Mga usok na hindi na maaninag. Umaalimbukay
Ang singaw ng semento habang naging gintong
Butil sa ilalim ng posteng ilaw ang unang ambon
ng Hunyo. Sa loob ng bahay, lumalapnit ang hagupit
Ng sinturon sa puwit ng bata. May salamangka
Sa kanyang mga palad: tumagos ang liwanag
Sa pagitan ng kanyang mga daliri. Mas humapdi
Ang bawat paglapat ng paha sa kanyang balat.
Napausal siya ng dasal at naglaho ang kanyang mahika.
Pagmasdan muli ang manikin, wala siyang
Nakikita kundi ang dilim, dilim, dilim.
Daga
Enrique Villasis
Umiilandang ang kanilang kaluskos sa madaling
Araw tila mga nang-uuyam na lasenggo,
At sa mga sandaling nauulinigan ko ang kanilang
Mga kukong kumakayod sa kisame
Mulagat akong babangon upang sila’y katukin.
Tinatawag natin silang mababait dahil marunong
Silang magtanim ng galit kapag nasabihan
Ng peste o hindi kaya kapag minumura
Ngunit sa bawat alimpungat na hatid nila’y
Malulutong na katok gamit ang tambo’t
Tikom na bibig ang lumulundag sa akin
Habang iniinda ko ang pagnuot sa sentido
Ng kaninang nakakangilong pagkakayas.
Natuto na akong matulog na may katabing
walis, pangkatok at panghampas sakaling
mahulog silang tila kometa. Isa… dalawa…
tatlo… apat silang marahil na baba animo’y
anghel ng pagtutubos—handang tumikim
sa nagpapawis kong balat, sa aklat na nagkalat
sa sahig at mga damit na walang kalaban-
Labang nakasampay. Sa kadiliman ng silid,
Santelmong magpapagala-gala ang kanilang
Mapupulang mata at sa bawat pagtigil
Tutupukin ng kanilang mga ngipin
Ang anumang bagay na kanilang makagat.
Ningas ang balita noon sa bayan nang may isang
Sanggol ang ginawa pulutan ng mga daga.
Bawat lungga’y tinapalan ng tabla,
Ang iba’y sinemento bilang panabla
Sa kanilang pananalot—tanging ito lamang
Ang magagawa ng taumbayan. At sa kalaliman
Ng gabi, nanunuot sa kani-kanilang sentido
Ang kukong kumakaluskos sa bawat sulok ng bahay.
